Een dorp van ambachten en artiesten

De voorbije week had ik een heel bijzondere ontmoeting met een Roemeense fotograaf die voor enkele dagen in hetzelfde pension verbleef als ik, ‘Pensiunea Apuseni’, en die hier was met een bijzondere opdracht.
Van een klant had hij de opdracht gekregen om in Roemenië naar drie regio’s te gaan waar nog gewerkt wordt met ossen en om hem een zicht te geven hoeveel mensen hij kon vinden die nog actief werkten met ossen, en hen letterlijk in beeld te brengen door een fotoreportage van hen te maken.
Een dag kon ik meelopen met de Roemeense fotograaf, het was bijna letterlijk lopen, want de fotograaf had voor zijn bezoek aan het Apusenigebergte slechts enkele dagen gekregen en hij haastte zich van plek naar plek.
Ik leerde die dag dat vroeger bijna elk gezin in het Apusenigebergte twee ossen had. Super zachte dieren van makkelijk 1000 kilo. Een klein dorp kon zo honderd gezinnen hebben met elk twee ossen.
Nu moesten we die dag hard zoeken om nog enkele gezinnen te vinden die actief werkten met ossen. En ook deze kleine boeren met ossen zullen op korte termijn vlug verdwijnen.
De belangrijkste reden?
Ook Roemenië raakt langzaam in de ban van geld, net als West-Europa dat al jaren is: alles moet wijken voor de technologische ‘vooruitgang’. De tractor vervangt nu de ossen, en de mensen die wel nog willen werken met ossen, worden langzaam te oud om nog met hen te werken…

Het is een van de vele mooie zaken die langzaam verdwijnen in het Apusenigebergte.
Ook timmermannen die nog de authentieke houten huizen kunnen bouwen, worden schaars, dat ondervind ik zelf terwijl ik nu op zoek ben naar een dergelijke timmerman.
Schrijnwerkers die nog houten dakpannen kunnen maken en leggen, vind je hier bijna niet meer.
West-Europa dringt ook hier zijn ‘goedkope’ producten op, schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur is datgene wat plaats moet ruimen.

Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen.

Door de harde confrontatie met de realiteit die ik kreeg via het werk van de Roemeense fotograaf, werd mij tegelijkertijd duidelijk welke rol ons dorp de komende jaren zal spelen: het bewaren van deze schoonheid, authenticiteit en de verbinding met de natuur.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die bijvoorbeeld terug met ossen zullen werken.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die timmermannen zullen worden en prachtige houten huizen zullen bouwen.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur hand in hand zullen laten gaan.  
Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen. En dat zullen we doen in lijn met de tradities en de kennis die hier nu nog bestaat in het Apusenigebergte. Want dat is nu nog het voordeel: de ambachtslui zijn er nog, ze kunnen hun kennis, kunde en passie nog doorgeven!

En tezelfdertijd zullen we een vrijhaven zijn waar mensen van overal in de wereld graag zullen vertoeven en inspiratie zullen komen opdoen.
Ons dorp zal een bloeiende omgeving zijn waar we het vuur in de harten van de mensen terug zullen wakker maken en houden…
Tot binnenkort!!

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *