De Liefde zal voor altijd zijn intrek nemen in onze huizen

Ik lees en herlees reeds sinds 2009 de boeken van Vladimir Megre.
Jaarlijks herlees ik zo minstens eenmaal elk boek.
Daar was ik ook vorige week mee bezig.
Ik las er in het laatste boek (8.2 Liefdesriten) hoe de grootvader van Anastasia zich boos maakte op Vladimir Megre omdat hij met de idee naar voren kwam om een politieke partij (de Familiepartij) op te richten zonder in de statuten iets te vermelden over de boeken die hij geschreven had over de ideeën van Anastasia, met de onderliggende idee de mensen niet tegen de borst te stuiten die de registratie van de partij dienden te verwezenlijken.
Op dat moment maakte de grootvader zich boos en vroeg hij aan Vladimir Megre hoe zijn lezers dan zouden weten dat dit hun Familiepartij was, en niet een partij van “op financieel gewin beluste verraders”.
Een paar bladzijden verder vraagt Vladimir Megre aan de grootvader wat hij zelf dan zou vooropstellen als streefdoel van deze Familiepartij, en dit was het antwoord:
“De partij zal aan de mensen een manier van leven en riten teruggeven die kunnen bewerkstelligen dat de liefde in gezinnen voor altijd bewaard blijft.”

“De partij zal aan de mensen een manier van leven en riten teruggeven die kunnen bewerkstelligen dat de liefde in gezinnen voor altijd bewaard blijft.”

In 2008 is de Liefde in mijn leven gekomen.
Dat ging gepaard met de ontmoeting van Ana-Magdalena.
Het was een ontzettende kracht die in mijn leven kwam en die maakte dat de intensiteit van mijn leven maal tien ging. Dat is zo gebleven. Ook vandaag leef ik op het scherpst van de snede. Elke dag leef ik voluit. Ik kan niet anders dan me helemaal geven, en zo leef ik al 13 jaar.
Het zijn 13 prachtige jaren geweest, maar zeker geen makkelijke.  
Mijn ervaring is dat de Liefde heel graag bij ons wil zijn, maar wij het Haar niet makkelijk maken, een toxische omgeving creëren waarin zij niet kan leven.
De Liefde heeft omstandigheden nodig waarin zij kan opleven.
Reeds vanaf mijn prille jeugd heb ik elke dag hard gewerkt om de Liefde in mijn leven te krijgen, toen op een eerder gevoelsmatig niveau, woorden kon ik daar op mijn acht niet aan geven.
Op mijn drieëndertig heeft de Liefde gezien dat ik klaar was voor Haar en wist Ze tezelfdertijd dat ik klaar was om Ana-Magdalena in mijn leven te ontvangen.
Ik ben voor 2008 getrouwd geweest met een andere vrouw, en ik heb haar graag gezien, maar de Liefde was toen niet van de partij. En dat is geen schande.

In ons dorp dat binnenkort zal ontstaan, zal het volgende de kern zijn: elk gezin zal samenleven met de Liefde, en de Liefde zal voor altijd in elk gezin blijven.
Wat ik al 13 jaar mag voelen, zal iedere dorpsgenoot ervaren. En deze keer daarenboven in een gemeenschap.
Het zal prachtig zijn, en het zal terzelfdertijd niet voor iedereen en op elk moment makkelijk zijn.

Net als de grootvader in de taiga aan Vladimir Megre vroeg om kleur te bekennen bij de oprichting van de Familiepartij in Rusland, vroeg hij vorige week via de bladzijden van Vladimirs boek ook aan mij om kleur te bekennen als het gaat om de kern van ons dorp.
Bij deze is dat gebeurd…   

De omgekeerde migratie: West-Europeanen verhuizen naar Roemenië

Alles wat er op Aarde gebeurt, is het gevolg van ons denken. Alles.
Ook de Aarde zelf, de sterren, de planeten, de maan, de zon… het is allemaal de materialisatie van denken, zij het in dit geval een Goddelijk denken. Maar desalniettemin een denken dat ons niet vreemd is, aangezien wij verwant zijn met God: wij zijn namelijk Zijn kinderen.

Wij creëren met ons denken, en op dit moment is wat we creëren niet echt fraai.
Ook Roemenen creëren vandaag.
Ik hoor het heel vaak in de conversaties die ik met ze heb: “Roemenië is aan het leeglopen”, “onze kinderen die in West-Europa wonen, keren nooit meer terug, meneer”. “Onze kinderen hebben een beter leven in West-Europa”.
Ikzelf kom uit West-Europa, meer bepaald België, het land waar ik geboren ben, opgegroeid ben en 46 jaar geleefd heb.
Wel, ik kan je uit de eerste hand vertellen dat West-Europa niet het beloofde land is.
Ook daar kunnen ze al tientallen jaren niets doen aan de talloze zelfmoorden, de dagelijkse doden in het verkeer, de overvolle gevangenissen, de koppels die scheiden, de gezinnen die diep ongelukkig zijn, etc…
We verbloemen het lelijke verhaal dat in West-Europa elke dag wordt geleefd, en we maken er een sprookje van dat we onszelf graag wijs maken, en dat doen we zowel in Oost- als in West-Europa.

En ondertussen loopt Roemenië effectief meer en meer leeg, en verliest het de rijke cultuur die zijn voorouders hadden opgebouwd. Wie in Roemenië durft nog die prachtige houten huizen bouwen, niet als vakantiehuis (!!!) maar om er in te wonen??? Wie durft nog met ossen te werken, prachtige dieren die je als “gospodar” of kleine boer intens blij en gelukkig maken??? Wie durft nog betaalbare houten dakpannen maken, “şindrile”???  Wie?? Ik kom ze nog zelden tegen in het land van de “Moţi”…

“Wie durft nog met ossen te werken, prachtige dieren die je als “gospodar” of kleine boer intens blij en gelukkig maken???”

Ik heb een concreet plan zodat Roemenen en andere Europeanen in Roemenië terug een eigen verhaal zullen schrijven.
Het is een verhaal waarbij West-Europeanen zullen migreren naar Roemenië – en de rest van de Balkan en het land van de Russen – om daar terug aan te sluiten bij de prachtige cultuur die er nog bewaard is gebleven. Met een klein deel van het kapitaal dat deze West-Europeanen bezitten, zullen we Roemenië terug opbouwen, het een toekomst geven die diepe blijdschap en liefde zal brengen.
Roemenië zal samen met de rest van de Balkan en het land van de Russen het beloofde land zijn, en dat zal deze keer geen sprookje zijn dat enkel bestaat in de boeken van de gebroeders Grimm.
Het zal een land zijn waar zijn bevolking voorspoedig zal leven, de criminaliteit onbestaande zal zijn, zelfmoorden niet meer zullen voorkomen, ossen ons zullen helpen, en we trots en blij zullen leven in prachtige houten huizen.
Het is een verhaal waarin Roemenen van de diaspora zullen terugkeren naar hun geboorteland en het terug mee zullen helpen opbouwen.
En de West-Europeanen die hier ondertussen in Roemenië zullen wonen, zullen hun geboorteland niet vergeten: wij zullen de hand uitreiken naar West-Europa en de mensen daar helpen om ook een ander, en deze keer, mooi verhaal te schrijven…

Ook dit verhaal moet gecreëerd worden, ook dit verhaal moeten mensen vanuit hun hart gaan schrijven, ook dit verhaal moet ondersteund worden vanuit verschillende lagen van de bevolking… Wie heeft er zin om dit verhaal mee te creëren? Het plan ligt er, het is concreet…      

Inwoners zonder startkapitaal zijn welkom!

Toen ik aan het concept van ons dorp begon eind 2019, zat ik met de vraag: “Wat doen we als we in de opbouw van ons dorp een gezin of een persoon ontmoeten die helemaal past in ons dorp, maar dat gezin of die persoon geen startkapitaal heeft?”
Ook al gelden er in Roemenië in vergelijking met West-Europa op dit moment lagere prijzen voor de aankoop van gronden en de bouw van huizen, toch heb je ook hier geld nodig.
Ook hier heeft de Roemeense Staat net als overal in de wereld zijn burgers het kosmisch recht ontzegd op een grond om op te wonen en te leven.
Toen ik in 2019 het boek schreef met de blauwdruk voor ons dorp, kwam mijn antwoord al vlug: geld mag geen belemmerende factor zijn opdat een gezin (ook alleenstaanden beschouw ik als een gezin) in ons dorp kan wonen.
En dat idee vertaalde zich tijdens het schrijven van het boek spontaan in een helder en welomlijnd beeld: de helft van de gezinnen in ons dorp zullen gezinnen zijn zonder startkapitaal, mensen die bij wijze van spreken enkel een rugzak op hun rug hebben. In totaal zullen dat dus 75 gezinnen zijn.

“Geld mag geen belemmerende factor zijn opdat een gezin (ook alleenstaanden beschouw ik als een gezin) in ons dorp kan wonen.”

Ongeveer twee jaar later heb ik het voorrecht om nu concreet een oplossing te vinden om dit beeld in de praktijk waar te maken.
En het concept om dit waar te maken, begint zich voor mij langzaam maar zeker te manifesteren.
Eerst is er het aspect van de aankoop van de bouwgrond.
Er zijn ook hier in Roemenië duurdere en minder dure gronden.
Het lijkt me geen onrealistische piste dat elk gezin in ons dorp dat wel beschikt over kapitaal, voor één ander gezin, een goedkopere grond aankoopt die ze dan aan dat gezin schenkt.
De precieze modaliteiten laat ik even in het midden, belangrijk is dat het gezin zonder financiële rugzak volle eigenaar wordt van die grond, en daar geen discussie kan over bestaan. Dat zal juridisch uitmonden in een akte die door een notaris zal verleden worden.  

Tweede aspect is de realisatie van een huis voor onze gezinnen zonder financiële rugzak.
Hier komt de huidige situatie in Roemenië misschien te hulp.
In Roemenië staan heel veel goede houten woningen en degelijke houten schuren (met volle balken) leeg. Dat zijn vaak huizen en schuren die 100 jaar oud zijn, maar nog makkelijk 100 jaar kunnen meegaan, mits ze niet in aanraking komen met water.
Het bijzondere aan deze huizen is dat ze makkelijk uit elkaar kunnen gehaald worden – als een soort legosysteem – verplaatst kunnen worden en op hun nieuwe locatie terug in elkaar kunnen gezet worden. De aankoopprijs van dergelijke oude woningen en schuren ligt niet hoog.
Als je dat huis of die schuur in ons dorp in elkaar zet, heb je ruw geschetst nog een kelder, ramen, deuren, hout voor de dakconstructie, een dakbedekking, een kachel, een zonnepaneel, en een watertank nodig om als gezin te kunnen beginnen.
Misschien zal het in het begin nog behelpen zijn, met een tijdelijke keuken, douche, etc… maar er zal wel al gewoond kunnen worden, en langzaam kan dan van binnenuit een dergelijke woning afgewerkt worden.    
Voor de aankoop van het materiaal zullen we geld en fondsen nodig hebben, het werk kunnen we zoveel mogelijk zelf doen en met vrijwilligers.
Die fondsen vergaren en die vrijwilligers zoeken is natuurlijk geen evidentie, maar onmogelijk is het zeker niet…

Een dorp van ambachten en artiesten

De voorbije week had ik een heel bijzondere ontmoeting met een Roemeense fotograaf die voor enkele dagen in hetzelfde pension verbleef als ik, ‘Pensiunea Apuseni’, en die hier was met een bijzondere opdracht.
Van een klant had hij de opdracht gekregen om in Roemenië naar drie regio’s te gaan waar nog gewerkt wordt met ossen en om hem een zicht te geven hoeveel mensen hij kon vinden die nog actief werkten met ossen, en hen letterlijk in beeld te brengen door een fotoreportage van hen te maken.
Een dag kon ik meelopen met de Roemeense fotograaf, het was bijna letterlijk lopen, want de fotograaf had voor zijn bezoek aan het Apusenigebergte slechts enkele dagen gekregen en hij haastte zich van plek naar plek.
Ik leerde die dag dat vroeger bijna elk gezin in het Apusenigebergte twee ossen had. Super zachte dieren van makkelijk 1000 kilo. Een klein dorp kon zo honderd gezinnen hebben met elk twee ossen.
Nu moesten we die dag hard zoeken om nog enkele gezinnen te vinden die actief werkten met ossen. En ook deze kleine boeren met ossen zullen op korte termijn vlug verdwijnen.
De belangrijkste reden?
Ook Roemenië raakt langzaam in de ban van geld, net als West-Europa dat al jaren is: alles moet wijken voor de technologische ‘vooruitgang’. De tractor vervangt nu de ossen, en de mensen die wel nog willen werken met ossen, worden langzaam te oud om nog met hen te werken…

Het is een van de vele mooie zaken die langzaam verdwijnen in het Apusenigebergte.
Ook timmermannen die nog de authentieke houten huizen kunnen bouwen, worden schaars, dat ondervind ik zelf terwijl ik nu op zoek ben naar een dergelijke timmerman.
Schrijnwerkers die nog houten dakpannen kunnen maken en leggen, vind je hier bijna niet meer.
West-Europa dringt ook hier zijn ‘goedkope’ producten op, schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur is datgene wat plaats moet ruimen.

Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen.

Door de harde confrontatie met de realiteit die ik kreeg via het werk van de Roemeense fotograaf, werd mij tegelijkertijd duidelijk welke rol ons dorp de komende jaren zal spelen: het bewaren van deze schoonheid, authenticiteit en de verbinding met de natuur.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die bijvoorbeeld terug met ossen zullen werken.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die timmermannen zullen worden en prachtige houten huizen zullen bouwen.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur hand in hand zullen laten gaan.  
Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen. En dat zullen we doen in lijn met de tradities en de kennis die hier nu nog bestaat in het Apusenigebergte. Want dat is nu nog het voordeel: de ambachtslui zijn er nog, ze kunnen hun kennis, kunde en passie nog doorgeven!

En tezelfdertijd zullen we een vrijhaven zijn waar mensen van overal in de wereld graag zullen vertoeven en inspiratie zullen komen opdoen.
Ons dorp zal een bloeiende omgeving zijn waar we het vuur in de harten van de mensen terug zullen wakker maken en houden…
Tot binnenkort!!

Revolutie zonder gevecht

Laat ik beginnen met het goede nieuws: er komen prachtige tijden aan!!
Voor het eerst in decennia (en beter: eeuwen) zal de Liefde op Aarde terug zijn intrek nemen in de levens en de huizen van mensen.
Mensen zullen niet langer functioneren als slaven van een systeem dat alleen vernietiging in zich draagt.
Mensen zullen binnenkort hun kettingen verbreken, en naar een totaal ander leven overstappen.
Een leven van rust en blijdschap waarin we ons zullen verbinden met de planten, bomen en dieren die samen met ons zullen leven op onze eigen familiegrond.
Zonder stress zullen we leven, met een lach op ons gezicht en een lach in ons hart.
Elke dag zullen we beleven als vakantie, zonder dat er nog zaken ‘moeten’.
Velen van ons zullen dit doen in verbinding met gelijkgestemden, mensen die op dezelfde golf varen. Dat zal ongezien zijn… Diepe banden zullen ontstaan tussen mensen, en uit die diepe banden zullen zich prachtige dorpen ontwikkelen.
En dat zal allemaal kunnen gebeuren zonder strijd, zonder dat er een gevecht zal zijn!

“Nog meer dan angst is onze grootste valkuil boosheid en haat.”

Die ontwikkeling zal evenwel dienen te gebeuren vanuit een zeer grimmige toestand.
Dat is het minder goede nieuws.
Het vernietigende systeem waarin bijna ieder van ons is grootgebracht en dat we samen gevoed hebben tot wat het nu is, weet dat het enorm bedreigd wordt, en zet dezer dagen alles op alles om te overleven.
Dit systeem zal zich richten op een zaak: ons emotioneel in disbalans brengen.
Dit systeem zal alles op alles zetten om iedere dag zware emoties in ons los te maken en levend te houden.
Angst is er zo een van, maar een andere belangrijke emotie die dit systeem zal bespelen de volgende maanden en jaren, is… boosheid.
Boosheid op bijvoorbeeld de mensen die wel nog in het systeem meedraaien, en die ons onder dwang het leven zullen trachten zuur te maken…  En dat ze dat zullen proberen, is een zekerheid.
Het globale idee hierachter is om alle mensen mee te trekken in een bad van haat en boosheid…
Nog meer dan angst is onze grootste valkuil boosheid en haat.
De waarheid is gelukkig dat niemand ons het leven zuur kan maken, als wij dat niet zelf toestaan.
De waarheid is dat niemand ons boos kan maken, als we dat niet zelf toestaan.

Als wij ons richten op onze mooiste dromen die de grootste hartstocht in ons los maken, zal er geen ruimte zijn voor disbalans.  
Mijn droom is om een dorp te creëren van 150 gezinnen waar iedere inwoner elke minuut van de dag een enorme blijdschap zal voelen in zijn hart. Elke.minuut.van.de.dag.
Dat dorp komt er.
Binnenkort zal het eerste huis in de materie komen.  De andere huizen en familiedomeinen zullen daarna volgen…
Het zal fantastisch mooi zijn!
Tot binnenkort in een andere wereld!!

Ons dorp en ‘Covid19’


Is er een relatie tussen ‘Covid19’ en ons dorp?
Ja, die is er, en die relatie is niet onbelangrijk.
Maar voor ik daar toe kan komen, moet ik eerst ergens anders beginnen.

Ons dorp zal een van de eerste dorpen zijn waar de Liefde terug zijn intrek zal nemen, hier op Aarde.
Dat is ongezien.
Een dergelijk dorp waar op elk familiedomein de Liefde zal wonen, en overkoepelend een dorp waar in elk gezin de Liefde te vinden is, heb ik op dit moment nog niet gezien.
Ik zie ook niet dat een dergelijk dorp de voorbije decennia, of beter eeuwen, kan bestaan hebben.
We staan dus voor enorm mooie tijden die voor het eerst zullen aanbreken.
De Liefde zal terugkomen in onze landen nadat ze voor eeuwen verbannen is geweest!!!

Dat onze wereld terug langzaam maar zeker de Liefde in zijn armen zal sluiten, komt omdat een zeer lieve en zeer krachtige vrouw die ergens in de Siberische taiga woont, die wereld via de creatie van haar droom heeft tot stand gebracht. De wereld die nu ontstaat, heeft deze vrouw gecreëerd in het jaar 1995.
De naam van deze lieve vrouw is Anastasia en over haar kan je meer lezen in de boeken van haar man, Vladimir Megre.
Dat de Liefde dus nu haar intrek zal nemen in ons dorp, is geen toeval.
Anastasia heeft dat mogelijk gemaakt, dat is haar creatie geweest. Net zoals deze Aarde, dit Universum en wij geen toeval zijn, maar een creatie zijn van Mijn Vader.
Het ontstaan van deze nieuwe, Liefdevolle wereld is haar verdienste, niemand heeft haar dat voorgedaan.
Je zou kunnen zeggen dat Anastasia de grond vruchtbaar heeft gemaakt zodat wij er nu kunnen op zaaien.
Zonder haar was de grond gebleven zoals hij al eeuwen is geweest: giftig en extreem dodelijk voor elk sprankeltje Liefde.

“Dat onze wereld terug langzaam maar zeker de Liefde in zijn armen zal sluiten, komt omdat een zeer lieve en zeer krachtige vrouw die ergens in de Siberische taiga woont, die wereld via de creatie van haar droom heeft tot stand gebracht.”

En zo kom ik bij de relatie tussen ons dorp en ‘Covid19’.
‘Covid19’ en alle gruwelijke zaken die daarmee samenhangen zijn de consequentie van de droom die Anastasia in 1995 heeft gecreëerd.
‘Covid19’ was het noodzakelijk puzzelstukje dat onze wereld nodig had om een heleboel mensen te laten ontwaken uit een diepe slaap.
Niet alle mensen zullen door ‘Covid19’ ontwaken, het is nu nog een minderheid die ontwaakt, maar het zijn er al wel genoeg om voldoende mensen en voldoende bewustzijn en streven te krijgen, waarmee de Liefde terug voet aan grond zal krijgen…
De ontwikkeling van ‘Covid19’ was noodzakelijk: het Destructieve diende zodanig duidelijk – en deze keer met fouten! – zijn vernietigingsdrang te laten zien, zodat een minderheid van mensen onverzettelijk zou kunnen kiezen voor het tegenovergestelde: Liefde.
Dat proces is dezer dagen bezig.
‘Covid19’ maakt dat velen van ons in onze kracht zullen komen, en dat is wat ons dorp – en bij uitbreiding onze dorpen – nodig heeft: krachtige en liefdevolle mensen die in balans zijn.
Dat is de relatie van ‘Covid19’ met ons dorp: het zorgt voor de laatste noodzakelijke impuls om de eerste pioniers in hun kracht te zetten en helpt deze mensen voluit voor de Liefde te kiezen.
En deze pioniers zullen binnenkort mijn buren worden!
Wordt vervolgd…

Mijn toekomstige buren

Ik ben bezig met de creatie van ons dorp, een dorp waar het ervaren van blijdschap en liefde op nummer 1 zal staan. Een dorp van 250 hectare waar 150 gezinnen zullen wonen die een zelfvoorzienend leven zullen uitbouwen op hun familiedomein van gemiddeld anderhalve hectare groot.
In die creatie ben ik nu in een fase gekomen dat ik voorzichtig uitreik naar mensen die misschien mijn eerste buren kunnen worden.
Dat ik naar mensen uitreik, is nog maar twee weken het geval.
Voor die tijd had ik andere zaken waar ik mij op focuste: de voorbije 3 maanden was dat het zoeken van mijn weg in een land waar ons dorp zou kunnen tot stand komen: het zoete Roemenië, het geboorteland van mijn lieve vrouw.

De voorbije dagen heb ik via facebook laten weten dat ik graag wil kennis maken met mensen die geïnteresseerd zouden zijn om in ons dorp te komen wonen.
En tot mijn aangename verrassing waren er meteen mensen die contact met me zochten.
Via mail, via facebook, telefonisch, via een videobelletje en ook iemand die ik in tijden van Covid19 echt kon ontmoeten. Met andere mensen heb ik al een afspraak ingepland staan.

Sinds ik die contacten gehad heb, vooral het bellen en het ontmoeten, heb ik een heel leuk gevoel gekregen: een heel leuk, spannend gevoel heb ik dezer dagen: ik besef nu plots dat ik contacten aan het leggen ben met mensen die potentieel mijn buren kunnen worden, en dat tot het einde van mijn leven!!
Het is geen contact van eventjes, of een buur die ik af en toe eens zal spreken, of een vriend die me dierbaar is en die ik af en toe opzoek.
Het zijn mensen waarmee ik samen een dorp zal creëren… een dorp van liefde en blijdschap, wat een heel intens en rijk gebeuren zal zijn voor de rest van mijn leven.
Na mijn vrouw en mijn gezin, zullen deze mensen me het meest dierbaar zijn.
Ik zal om hen geven vanuit het diepste van mijn hart, ik zal mezelf aan hen geven zoals ik dat aan niemand anders zal doen.
Ik zal van hen houden met alles wat ik in me heb.
Ik voel voor het eerst ook die liefde voor mijn zielsfamilie in mijn hart.  

“Ik zal om hen geven vanuit het diepste van mijn hart, ik zal mezelf aan hen geven zoals ik dat aan niemand anders zal doen.”

In de gesprekken die ik de afgelopen dagen heb, voel ik ook dat we dat contact van beide kanten als heel intens ervaren.
Van beide kanten voelen we dat we praten over een engagement dat heel diep gaat.
Natuurlijk weten we geen van beiden op dit moment of we effectief elkaars buren zullen worden, of we een soort zielsfamilie gaan worden. Maar ik voel aan het soort gesprekken dat we allebei wel zien dat dat een reële mogelijkheid is.
Het maakt bij mij heel intense, en heel mooie gevoelens los: ik besef nu meer dan ooit dat ik al mijn hele leven wacht op mijn nieuwe familie…
Ik ben er helemaal klaar voor om volmondig “ja” te zeggen tegen onze eerste buren!
“Tot binnenkort lieve buren!!”

Ons dorp zal een gezamenlijke creatie zijn

Paulo Coelho schreef in zijn meesterwerk “De Alchemist” dat ieder mens een legende heeft en de missie om die legende te vinden en te leven.
Dat lijkt makkelijk, en dat is het normaal ook.
Maar in deze tijden heeft de mens een wereld gecreëerd waarin mensen weggeleid worden van hun legende.
Bijvoorbeeld  hebben wij niet meer de tijd of de energie om na te denken over dergelijke zaken omdat we elke minuut van de dag druk bezig moeten zijn: met onze job, onze familie, onze kinderen, ons huishouden, ons huis, etc…  
En als er toch nog tijd overblijft, zijn we zo gestrest en op dat we tijd nodig hebben om tot rust te komen.

Een ander woord voor legende is een droom: elke mens heeft een droom waar hij hartstochtelijk naar verlangt.
Een legende of een droom “gebeuren” niet, het is iets wat wij zelf creëren, met onze hartstocht.
Een andere persoon kan onze dromen niet creëren, dat is ons eigen werk.
Ook God kan onze dromen niet creëren.
Wanneer we in contact zijn met onze echte droom, is er altijd ‘iets’ of iemand die ons zal helpen.
Paulo Coelho noemt die energie de Kosmos, ik noem hem ‘Mijn Vader’. 
Wanneer we in contact staan met onze echte droom, co-creëren we met deze energie.

Op dit moment creëer ik mijn droom: het stichten van een dorp waarin we een leven kunnen leiden waarin maar een ding telt: het ervaren van een gevoel van liefde en blijheid op elke minuut van de dag.
Aan mijn droom is iets speciaals: ik kan enkel mijn droom creëren met mensen die ons dorp samen met mij willen creëren.
Ik kan wel beginnen met het creëren van ons dorp maar ik kan mijn droom nooit alleen creëren.
Ik heb mensen nodig die samen met mij willen creëren.
Ons dorp zal een gezamenlijke creatie zijn, een legende welke we samen zullen leven.
En dat zal mooi zijn…

Tot nu toe was het creëren van ons dorp een zaak waar alleen ik mee bezig was, maar dat gaat dus weldra veranderen, en daar kijk ik naar uit!!
Op het moment dat binnenkort onze eerste dorpsgenoten als mijn buren zullen leven, zullen we elke dag samen aan onze creatie werken. Samen!
Het zal beginnen met een klein groepje mensen, en we zullen eindigen met een groep van rond de vierhonderd mensen.
En met deze groeiende groep zullen we elke dag samen creëren.
Elke dag zullen we in overleg samen creëren.
Het zal super mooi zijn!