Ons dorp bestaat al!!


In het tiende boek van Vladimir Megre, “Anasta”, vind je een passage waarin Anastasia uitlegt dat alhoewel onze wetenschappers al berekend hebben wanneer onze Aarde is ontstaan in de materie, onze Aarde eigenlijk al veel langer bestaat.
Misschien doet het laatste jouw wenkbrauwen fronsen, waar zit het verschil?

Het verschil hangt samen met de kern van ons mens-zijn: wij zijn net als Diegene die ons gecreëerd heeft, in essentie scheppers. Wij zijn de enige wezens in de Kosmos die vanuit de gedachte iets in de materie kunnen brengen.
Maar er zit een tijdsspanne tussen het moment waarop iets gecreëerd wordt in de wereld van de gedachten en de creatie in die wereld ‘af’ is, en het moment waarop deze schepping in de materie komt.
En dat gegeven ervaar ik zelf nu heel tastbaar.

Ons dorp is ‘af’, het heeft alles in zich, het is nu nog enkel een kwestie van tijd vooraleer het zichzelf zal materialiseren…

Ik ben sinds eind 2019 bezig met een prachtige schepping: ons dorp waar de Liefde voor onze inwoners elke minuut van de dag voelbaar zal zijn, en waar de Liefde ook nooit onze familiedomeinen zal verlaten.
Het is in vergelijking met wat Mijn Vader en de Liefde samen hebben gecreëerd, natuurlijk een zeer kleine scheppingsdaad, maar het is datgene waartoe ik in dit leven in staat ben, en waarvoor ik naar hier gekomen ben. Het is in dit leven mijn zielenmissie.

Sinds eind 2019 ben ik er concreet mee bezig.
Elke dag heb ik er aan gewerkt. Eerst vanuit België, en daarna vanuit Roemenië.
En ja, het scheppingsproces is een concreet iets, het is iets wat je zelf doet, het ‘gebeurt’ niet zomaar. Het makkelijkst is het te vergelijken met een beeldhouwer die dag na dag uit een stuk steen stukjes kapt, tot uiteindelijk zijn kunstwerk uit de steen verrijst.
Een belangrijk verschil is dus echter dat een beeldhouwer meteen zijn kunstwerk ziet, bij het scheppingswerk van een mens duurt het zijn tijd voor ons kunstwerk in de materie zichtbaar wordt.

Eind 2021 heb ik mijn scheppingsproces beëindigd: toen ‘wist’ ik (sorry, ik heb geen beter woord) namelijk dat mijn scheppingswerk af was en ons dorp in de wereld van de gedachten bestond.
Vraag me alsjeblieft niet om uit te leggen waarom ik dat weet: ik kan enkel zeggen dat ik ons dorp sindsdien ‘voel’. Het is er, het is prachtig, het heeft een immense kracht en het is af.
Het enige wat het nog moet doen, is in de materie komen.

Ik zit nu in de tijdsspanne waarin ons dorp al af is in de wereld van de gedachten, maar nog een groot aantal jaren nodig zal hebben om al zijn inwoners aan te trekken tot het moment dat ook het laatste familiedomein zal bewoond worden. Pas op dat moment beschouw ik ons dorp als bestaande in de materie.
En ondanks het feit dat nog niets zichtbaar is, nog geen enkel terrein is aangekocht, nog geen enkel huis gebouwd, ervaar ik een enorme diepe vreugde: ons dorp is er, het bestaat!!! 
Ons dorp is ‘af’, het heeft alles in zich, het is nu nog enkel een kwestie van tijd vooraleer het zichzelf zal materialiseren…

Bart Renaer
16 januari 2022

Waar we geleidelijk aan van af moeten in ons dorp: geld


Ik weet dat ik nu een van de meest gevoelige onderwerpen aansnij voor ons dorp: de rol die geld er zal spelen, of, eerder niet zal spelen. 
Dus, ik zal mijn woorden wikken en wegen.
De factor geld is zo gevoelig omdat het het fundament is waarop onze huidige destructieve samenlevingen allemaal gebaseerd zijn, en als we van deze destructieve energie af willen en dus intens blij willen worden, zullen we ook moeten zorgen dat we minder en minder afhankelijk worden van geld. 
Een van de meest essentiële zaken die we de volgende jaren als inwoners van ons dorp zullen doen, is af geraken van een van de zwaarste angsten die in ons bewustzijn en in ons lichaam verankerd zit, namelijk dat we geen waardig leven kunnen leiden zonder een voldoende grote som geld op onze bankrekening.

Moeten we dan meteen zonder geld kunnen leven? Nee, dat dat hoeft niet, en dat kan op dit moment voor de meesten onder ons ook niet.  
Wat dan wel? We zullen als individuen en als dorp de eerstvolgende jaren door een proces gaan waarbij we letterlijk kunnen ervaren dat we zonder al te veel geld – en net daarom!! – een fantastisch leven kunnen leiden.
Al maanden gonst de uitdrukking “een simpel leven” door mijn hoofd, daar gaan we naar toe: simpele levens, zonder te moeten ‘werken om den brode’.

Al maanden gonst de uitdrukking “een simpel leven” door mijn hoofd, daar gaan we naar toe: simpele levens, zonder te moeten ‘werken om den brode’.

Simpel gezegd wil ik een dorp creëren waar we als collectief langzaam overtuigd geraken dat als we op een dag zonder geld zouden komen te zitten (wat niet ondenkbaar is), we perfect verder kunnen zonder in te boeten op ons gevoel van blijheid en liefde.    
Daartoe zullen we als collectief langzaam aan gaan ervaren dat we het samen redden zonder al te veel geld. Dit zal een proces zijn dat ettelijke jaren zal duren, en die tijd hebben we ook nodig om van die angst af te kunnen raken.

Hoe wil ik daar zelf aan beginnen?
Het belangrijkste is voor mij op korte termijn te ervaren dat ik zaken kan verwezenlijken zonder dat er – veel – geld moet aan te pas komen.
Dat is de eerste stap.
Dat betekent voor mij concreet dat ik bijvoorbeeld ons eigen huis wil bouwen zonder veel geld.
Ik denk dan altijd graag aan het ‘hobbit house’ van Simon Dale die in 2009 in Wales op 4 maanden tijd een prachtig huis bouwde voor de prijs van 3000 Britse pond of 3600 euro (http://www.simondale.net/hobbit.htm). 
Het betekent voor mij ook dat ik op korte termijn een groot deel van onze eigen groenten en fruit wil gaan telen.
Deze twee zaken op zich zullen al heel veel betekenen omdat ik op die manier met mijn bewustzijn, mijn onderbewuste en mijn lichaam door een super belangrijk proces ga, waardoor elke cel in mij kan ervaren: “ik ben voor de blijheid en de liefde in mijn leven niet afhankelijk van – al te veel – geld”.

Tegelijkertijd zullen we als collectief, als dorp, samen door een gelijkaardig proces gaan (dat jaren zal duren), waarin we nog slechts voor weinig zaken afhankelijk zullen zijn van mensen buiten ons dorp.  
Ik denk dan aan inwoners die ambachten zullen opnemen: weven van stoffen, maken van kledij, bouwen van duurzame huizen, pottenbakken, houten voorwerpen vervaardigen, werken met dieren, etc…

De eerste 25 jaar zullen we nog wel wat geld nodig hebben, maar ondertussen zullen we samen met de nieuwe, jonge generatie nadenken hoe we met minder geld door het leven kunnen, en dat zullen we verder zetten tot er een generatie zal komen in ons dorp die totaal onafhankelijk zal zijn van die bedrukte velletjes papier, of binnenkort van die virtuele cijfers op onze bankrekening. En zo zal die immens destructieve energie van geld eindelijk ons dorp kunnen verlaten.

PS: mijn ultieme doel is trouwens een tandarts te vinden die een inwoner van ons dorp wordt!!

Bart Renaer
6 januari 2022

Het is tijd om mensen te ontmoeten!!!


De voorbije twee weken verbleef ik in België.
Voor ik vanuit Roemenië naar België vertrok, had ik op Facebook aangegeven dat ik in de Lage Landen graag mensen wilde ontmoeten rond de opstart van ons dorp in Roemenië.
Ik dacht aan individuele contacten met mensen of gezinnen.
Maar spontaan reageerden enkele mensen op mijn bericht met de vraag of er geen bijeenkomst mogelijk was met een groep van mensen, en dat ze daar graag hun woonkamer voor openstelden.
Ik was aangenaam verrast door deze reacties, nam vlug contact op met deze mensen, en al even vlug plande ik drie bijeenkomsten in: een in Waver in het Franstalig gedeelte van België, een in Roosendaal in het zuiden van Nederland en een in Ronse in het Nederlandstalige deel van België.

Maar spontaan reageerden enkele mensen op mijn bericht met de vraag of er geen bijeenkomst mogelijk was met een groep van mensen, en dat ze daar graag hun woonkamer voor openstelden.

Deze ontmoetingen waren voor mij stuk voor stuk heel bijzonder.
Ik ontmoette er lezers van de boeken van Vladimir Megre en merkte dat ik niet-lezers inspireer om deze boeken te gaan lezen. Ik ontmoette er ook mensen die heel concreet verlangen om in een dorp te leven dat gebaseerd is op deze boeken, misschien wordt dat het onze.
En bij elke ontmoeting merkte ik dat ik als mens enorm verrijkt werd, op verschillende vlakken.
Ik kreeg er bijvoorbeeld steeds de vraag of we voorwaarden zullen stellen aan het leven in ons dorp, of er regels komen. Een klassieke vraag is dan of we inwoners zullen vragen om geen vlees of vis te eten.
Het zet mij aan het nadenken. Heel boeiend denkwerk, want het resultaat van dat denkwerk bepaalt hoe ons dorp er zal uitzien.
Ik zag mensen die ik makkelijk kon zien als mogelijke toekomstige inwoners van ons dorp. Ik vind het dan heel boeiend om me voor te stellen hoe het zou zijn om met een dergelijk iemand of een dergelijk gezin samen te leven. Die persoon of die personen draag ik daarna met me mee.
Ik ontmoette er mensen die heel bijzondere dingen doen, zoals een vrouw die in haar wijk heel gericht contact zoekt met mensen, en elke keer ze aanvoelt dat het mogelijk is, vertelt over de boeken van Vladimir Megre en mensen soms ook het eerste boek cadeau doet.

Het is iets waar ik hier in Roemenië verder mee wil gaan.
Ik wil ook hier in Roemenië lezers gaan ontmoeten van de boeken van Vladimir Megre of mensen die geïnteresseerd zijn geraakt in ons dorp.
Met elk contact met mensen ervaar ik namelijk dat ik die persoon en zijn inbreng mee neem met mij en ik er als mens genuanceerder en rijker van word.
En daarbij kunnen enkel fysieke contacten me helpen, een ‘zoom meeting’ kan dat niet.
In Roemenië spreek ik echter de taal nog niet voldoende, en zal ik iemand nodig hebben die ook het Engels beheerst (of het Nederlands) om me bij deze ontmoetingen te helpen met vertalingen.  

Ik hoop op een dag zo ook een rondreis te kunnen maken doorheen andere landen en daar te kunnen praten met lezers van de boeken van Vladimir Megre en er zo onze dorpsgenoten te mogen ontmoeten!

Tot binnenkort!!

Bart Renaer
1 januari 2022

The time is now!!!

We gaan een nieuwe fase in met de creatie van ons dorp.
Ja, ik schrijf bewust ‘we’ en ‘ons’, ook al ben ik hier op dit moment nog helemaal alleen in Roemenië en is er noch van mijn kant, noch van de kant van iemand anders een engagement om samen ons dorp te stichten.
Maar ik weet dat ze er al zijn, mijn eerste buren.
Ergens.
Misschien in een camper in Zuid-Frankrijk, misschien in een rijtjeshuis in Vlaanderen, misschien in de zone waar ik nu verblijf, in het land van de Moţi.
Als het zo is dat we klaar zijn om binnenkort de eerste concrete stappen te zetten voor de opstart van ons dorp, dan weet ik dat de eerste inwoners van ons dorp, dat nu al aanvoelen.
Zo werkt het Universum, zo werkt de Kosmos…
Energetisch zijn we al verbonden met elkaar, zichtbaar misschien nog niet.

Als het zo is dat we klaar zijn om binnenkort de eerste concrete stappen te zetten voor de opstart van ons dorp, dan weet ik dat de eerste inwoners van ons dorp, dat nu al aanvoelen.

Zoals gezegd is het tijd voor de volgende fase van de creatie van ons dorp.
Ik zoek gezinnen of personen die samen met mij ons dorp willen opbouwen, waar de Liefde samenleeft met de bewoners van elk huis en elk familiedomein. Dat is de kern. We zullen niet een ‘ecodorp’ zijn, ook al zullen we daar oppervlakkig gezien veel op gelijken: duurzaam gebouwde huizen, zelfvoorzienend, in contact en met respect voor de Natuur, etc…
Maar we zullen in eerste instantie een dorp zijn waar de Liefde ons inspireert om prachtige levens te leiden.
Als de Liefde ons namelijk inspireert, dan verandert alles: alles wordt intenser, we leven maximaal, we geven alles wat we in ons hebben, en dat elke dag. Geen enkele dag is gewoontjes meer of saai.
We doen dat omdat we het meest prachtige leven willen creëren en leven… voor onze partner. En dan verandert alles.
Ik kan het zelf getuigen. Zonder de Liefde aan mijn zijde was ik bijvoorbeeld al lang weg uit Roemenië of sterker, was ik nooit in Roemenië geraakt.
Wat ik hier over de Liefde schrijf, heb ik trouwens niet zelf bedacht, maar alles wat ik doe en denk, is gebaseerd op de boeken van Vladimir Megre.
En op diezelfde boeken zal ook ons dorp gebaseerd zijn.

Tot nu toe had ik geen concrete doelen.
Sinds de volle maan van 19 november zijn die er wel.
Ik wil tegen april 2022 de eerste gezinnen of personen verzamelen waarmee we samen een intiatiefgroep zullen vormen, en tegen april 2022 wil ik met diezelfde initiatiefgroep een concreet en realistisch plan hebben voor ons dorp voor 150 familiedomeinen (200 hectares) en voor de aankoop van de eerste 20 hectares.
Als die initiatiegroep er in april is, en het plan is er, dan zal ons dorp in Roemenië werkelijkheid worden. Zo simpel is het.

Ons dorp zal samen met andere dorpen die nu ontstaan, een belangrijk dorp worden, want in Europa zou het het eerste dorp zijn dat volledig gebaseerd is op de boeken van Vladimir Megre.
In Rusland bestaan er al 700 dergelijke dorpen, in Europa bij mijn weten nog geen enkel.
Vanuit ons dorp zullen we de regio’s en de landen waar we in leven terug in contact brengen met de Liefde.
Vanuit ons dorp zullen we de rest van Europa inspireren.
In eerste instantie zullen dat de landen van Oost-Europa zijn.

Waarschijnlijk zal ik binnenkort beginnen met zoom-meetings op regelmatige basis, zodat lezers van de ‘Rinkelende dennen’ (of de zoemende ceders) met interesse in Roemenië als Moederland, elkaar virtueel kunnen leren kennen.
Als je niet kan wachten tot die zoom-meetings kan je me altijd individueel bereiken.  
Misschien tot binnenkort!!

Bart Renaer
bart.renaer@gmail.com
0032/498/32.58.00
En op sociale media: Facebook, MeWe, Instagram en VK.

Een dorp van ambachtslui, kleine boeren en kunstenaars

Als ons dorp kon spreken, dan zou het vertellen dat het een plek zal zijn waar de liefde in zijn gezinnen voor altijd zal blijven bestaan.
Het dorp zou zeggen dat zijn kinderen er de kans zullen krijgen om zonder enige vorm van dwang op te groeien, dat kinderen er zichzelf zullen kunnen ontdekken in alle vrijheid, en dat ze zich zullen herinneren wat hun droom is en ze hem voluit zullen leven.
Het hoogste goed zal er niet het behalen van maximale winst zijn, maar het bereiken van een maximale blijheid voor al zijn inwoners.
Resultaten zullen er niet gemeten worden in lei of euro, maar in de mate waarin de harten er blij en liefdevol zijn.
Zijn inwoners zullen er elke dag geïnspireerd zijn door de liefde, en de liefde zal hen drijven om er de mooiste en meest gelukkige plek van te maken.  

En om dat te kunnen verwezenlijken zal ons dorp er een zijn van onafhankelijke mensen die elk volle eigenaar zijn van minstens 1 hectare grond.
We zullen er allemaal zelfvoorzienend leven, minstens wat onze voeding betreft.
We zullen leven in huizen die hoofdzakelijk gemaakt zijn van duurzame materialen, zoals hout, stenen, stro, hennep, wol, etc…  
We zullen zorgen dat we onafhankelijk zijn in de voorzieningen die we nodig hebben, zoals water, elektriciteit en warmte.
Ons afval zullen we minimaal houden, en waar we kunnen zullen we composteren.
We zullen huizen bouwen die maximaal geïsoleerd zijn en die in de winter slechts een minimale vorm van verwarming nodig hebben.
Het verbruik van elektriciteit zullen we minimaal houden, bijvoorbeeld door onder onze huizen kelders te bouwen waar we voedingsmiddelen zullen bewaren.

Als ons dorp kon spreken, dan zou het vertellen dat het een plek zal zijn waar de liefde in zijn gezinnen voor altijd zal blijven bestaan.

We zullen er allemaal het beroep van kleine boer uitoefenen, en we zullen er gezamenlijk als coöperatieve groenten, fruit, noten, kruiden en honing produceren.
Alle afgeleide producten daarvan zullen ook tot de mogelijkheden behoren: jam, thee, kruiden, dranken, ingemaakte groenten, ingemaakte sausen, gedroogd fruit, etc…
We zullen er als dorp ons eigen label aan koppelen.
De verkoop van onze voedingsproducten zal in eerste instantie bedoeld zijn voor de lokale markt.

Daarnaast zullen een deel van onze inwoners zeer onderlegde ambachtslui zijn.
We zullen hier inhaken op de bestaande tradities van het land van de Moţi.
We zullen tradities in ere herstellen en ze perfectioneren zodat ze mee kunnen concurreren binnen de huidige economische context.
We zullen ons bijvoorbeeld richten op de bouw van duurzame houten huizen, afgewerkt van A tot Z.
We zullen terug de traditionele huizen bouwen met de typische steile houten daken. We zullen die huizen concurrentieel maken zodat alle Roemenen terug kunnen wonen in een dergelijk prachtig en gezond huis.

Voor mensen die dat willen, zullen we cursussen organiseren waarbij ze zich zelf bepaalde aspecten van de bouw van deze huizen eigen kunnen maken.
De vervaardiging en het leggen van houten dakpannen (şindrile) zullen een belangrijk uithangsbord worden.  
Ook houten gebruiksvoorwerpen zullen we terug in ere herstellen: houten lepels, houten snijplanken, houten drinkbekers, houten vaten (doniţe), etc..
En ook hier zullen we cursussen organiseren voor mensen die zelf die ambacht terug willen leren.
Op alle mogelijke gebieden zullen we kijken hoe we ambachten terug in ere kunnen herstellen en concurrentieel kunnen maken: het vervaardigen van kledij zoals jassen van schapenwol, het vervaardigen van schoenen zoals de traditionele “opinci”, het vervaardigen van de Roemeense blouse “ie”, … allemaal op een manier dat deze zaken terug dagelijks kunnen gedragen worden, en ze een onderdeel zijn van het normale leven. 
Ook andere aspecten zullen we tot leven wekken in ons dorp, zoals het werken met ossen en het gebruik van karren, en zodoende zullen we de meeste tradities op één plek concentreren en hen een nieuw leven inblazen.
Ons dorp zal een referentie zijn binnen Roemenië als het aankomt op het bewaren en cultiveren van de lokale tradities. Niet in een museumvorm, maar in een interactieve vorm waarin mensen de ambachten terug zelf kunnen ervaren en vervaardigen. En we zullen laten zien dat de tradities van het land van de Moţi makkelijk de concurrentie aankunnen met de hedendaagse markt.

Het hoogste goed zal er niet het behalen van maximale winst zijn, maar het bereiken van een maximale blijheid voor al zijn inwoners.

Tenslotte zal ons dorp een plaats zijn waar kunstenaars zullen wonen.
In het verlengde van de ambachten zullen we kunst hoog in ons vaandel voeren.
Musici, schrijvers, acteurs, schilders, beeldend kunstenaars, en vele andere kunstenaars zullen er wonen.
En daarnaast zullen we zorgen dat in al onze ambachten kunst zal afgeleverd worden: de huizen die we bouwen zullen we ook als een kunstvorm zien, de potten die we zullen bakken zullen naast gebruiksvoorwerpen ook kunstvoorwerpen zijn, etc…
Tenslotte zullen we feestmomenten, ontmoetingen en festivals organiseren waarop we andere kunstenaars zullen uitnodigen om hun kunst samen met ons te komen vieren.

Ons dorp zal bestaan uit ongeveer 150 gezinnen.
Als dorp zullen we onze eigen school hebben, waar we in de traditie van Rudolf Steiner en Célestin Freinet een eigen vorm van onderwijs zullen uitbouwen. Dit zullen we doen in eigen beheer en samen met de ouders van de kinderen.
De helft van de gezinnen zullen mensen zijn die komen uit West-Europa (en andere landen rond Roemenië), de andere helft zullen Roemenen zijn.
We zullen ons hierbij ook zeker richten op jongeren en jonge gezinnen.
De helft van de gezinnen moeten mensen kunnen zijn die zonder grote financiële rugzak inwoners kunnen worden. Geld mag geen uitsluitende voorwaarde zijn. Met andere woorden, als potentiële inwoners helemaal geschikt zijn als inwoner, maar geen grote financiële middelen hebben, zullen we oplossingen vinden zodat dit wel mogelijk wordt.
Ook minstens tien gronden zullen we voorbehouden voor wezen en kinderen die leven binnen instellingen van de Bijzondere Jeugdzorg.

Voor ons dorp hebben we nood aan een aaneengesloten oppervlakte van ongeveer 200 hectare grond waar drinkbaar water bereikbaar is.
Tussen elk familiedomein van (minstens) 1 hectare zal er een weg lopen van ongeveer 4 meter breed.
De afsluitingen van de familiedomeinen zullen gemaakt zijn van struiken en bomen en zullen zo een levende omheining vormen.
Voor de dieren die grazen zullen we voor collectieve weides zorgen waarop ze kunnen grazen en waar we ook hooi zullen vergaren. 

Eenmaal ons dorp bloeit, is het de bedoeling om de blauwdruk van ons dorp te exporteren naar andere gemeentes binnen het land van de Moţi, en daarna ook naar andere zones van Roemenië en de landen rond Roemenië.

De Liefde zal voor altijd zijn intrek nemen in onze huizen

Ik lees en herlees reeds sinds 2009 de boeken van Vladimir Megre.
Jaarlijks herlees ik zo minstens eenmaal elk boek.
Daar was ik ook vorige week mee bezig.
Ik las er in het laatste boek (8.2 Liefdesriten) hoe de grootvader van Anastasia zich boos maakte op Vladimir Megre omdat hij met de idee naar voren kwam om een politieke partij (de Familiepartij) op te richten zonder in de statuten iets te vermelden over de boeken die hij geschreven had over de ideeën van Anastasia, met de onderliggende idee de mensen niet tegen de borst te stuiten die de registratie van de partij dienden te verwezenlijken.
Op dat moment maakte de grootvader zich boos en vroeg hij aan Vladimir Megre hoe zijn lezers dan zouden weten dat dit hun Familiepartij was, en niet een partij van “op financieel gewin beluste verraders”.
Een paar bladzijden verder vraagt Vladimir Megre aan de grootvader wat hij zelf dan zou vooropstellen als streefdoel van deze Familiepartij, en dit was het antwoord:
“De partij zal aan de mensen een manier van leven en riten teruggeven die kunnen bewerkstelligen dat de liefde in gezinnen voor altijd bewaard blijft.”

“De partij zal aan de mensen een manier van leven en riten teruggeven die kunnen bewerkstelligen dat de liefde in gezinnen voor altijd bewaard blijft.”

In 2008 is de Liefde in mijn leven gekomen.
Dat ging gepaard met de ontmoeting van Ana-Magdalena.
Het was een ontzettende kracht die in mijn leven kwam en die maakte dat de intensiteit van mijn leven maal tien ging. Dat is zo gebleven. Ook vandaag leef ik op het scherpst van de snede. Elke dag leef ik voluit. Ik kan niet anders dan me helemaal geven, en zo leef ik al 13 jaar.
Het zijn 13 prachtige jaren geweest, maar zeker geen makkelijke.  
Mijn ervaring is dat de Liefde heel graag bij ons wil zijn, maar wij het Haar niet makkelijk maken, een toxische omgeving creëren waarin zij niet kan leven.
De Liefde heeft omstandigheden nodig waarin zij kan opleven.
Reeds vanaf mijn prille jeugd heb ik elke dag hard gewerkt om de Liefde in mijn leven te krijgen, toen op een eerder gevoelsmatig niveau, woorden kon ik daar op mijn acht niet aan geven.
Op mijn drieëndertig heeft de Liefde gezien dat ik klaar was voor Haar en wist Ze tezelfdertijd dat ik klaar was om Ana-Magdalena in mijn leven te ontvangen.
Ik ben voor 2008 getrouwd geweest met een andere vrouw, en ik heb haar graag gezien, maar de Liefde was toen niet van de partij. En dat is geen schande.

In ons dorp dat binnenkort zal ontstaan, zal het volgende de kern zijn: elk gezin zal samenleven met de Liefde, en de Liefde zal voor altijd in elk gezin blijven.
Wat ik al 13 jaar mag voelen, zal iedere dorpsgenoot ervaren. En deze keer daarenboven in een gemeenschap.
Het zal prachtig zijn, en het zal terzelfdertijd niet voor iedereen en op elk moment makkelijk zijn.

Net als de grootvader in de taiga aan Vladimir Megre vroeg om kleur te bekennen bij de oprichting van de Familiepartij in Rusland, vroeg hij vorige week via de bladzijden van Vladimirs boek ook aan mij om kleur te bekennen als het gaat om de kern van ons dorp.
Bij deze is dat gebeurd…   

De omgekeerde migratie: West-Europeanen verhuizen naar Roemenië

Alles wat er op Aarde gebeurt, is het gevolg van ons denken. Alles.
Ook de Aarde zelf, de sterren, de planeten, de maan, de zon… het is allemaal de materialisatie van denken, zij het in dit geval een Goddelijk denken. Maar desalniettemin een denken dat ons niet vreemd is, aangezien wij verwant zijn met God: wij zijn namelijk Zijn kinderen.

Wij creëren met ons denken, en op dit moment is wat we creëren niet echt fraai.
Ook Roemenen creëren vandaag.
Ik hoor het heel vaak in de conversaties die ik met ze heb: “Roemenië is aan het leeglopen”, “onze kinderen die in West-Europa wonen, keren nooit meer terug, meneer”. “Onze kinderen hebben een beter leven in West-Europa”.
Ikzelf kom uit West-Europa, meer bepaald België, het land waar ik geboren ben, opgegroeid ben en 46 jaar geleefd heb.
Wel, ik kan je uit de eerste hand vertellen dat West-Europa niet het beloofde land is.
Ook daar kunnen ze al tientallen jaren niets doen aan de talloze zelfmoorden, de dagelijkse doden in het verkeer, de overvolle gevangenissen, de koppels die scheiden, de gezinnen die diep ongelukkig zijn, etc…
We verbloemen het lelijke verhaal dat in West-Europa elke dag wordt geleefd, en we maken er een sprookje van dat we onszelf graag wijs maken, en dat doen we zowel in Oost- als in West-Europa.

En ondertussen loopt Roemenië effectief meer en meer leeg, en verliest het de rijke cultuur die zijn voorouders hadden opgebouwd. Wie in Roemenië durft nog die prachtige houten huizen bouwen, niet als vakantiehuis (!!!) maar om er in te wonen??? Wie durft nog met ossen te werken, prachtige dieren die je als “gospodar” of kleine boer intens blij en gelukkig maken??? Wie durft nog betaalbare houten dakpannen maken, “şindrile”???  Wie?? Ik kom ze nog zelden tegen in het land van de “Moţi”…

“Wie durft nog met ossen te werken, prachtige dieren die je als “gospodar” of kleine boer intens blij en gelukkig maken???”

Ik heb een concreet plan zodat Roemenen en andere Europeanen in Roemenië terug een eigen verhaal zullen schrijven.
Het is een verhaal waarbij West-Europeanen zullen migreren naar Roemenië – en de rest van de Balkan en het land van de Russen – om daar terug aan te sluiten bij de prachtige cultuur die er nog bewaard is gebleven. Met een klein deel van het kapitaal dat deze West-Europeanen bezitten, zullen we Roemenië terug opbouwen, het een toekomst geven die diepe blijdschap en liefde zal brengen.
Roemenië zal samen met de rest van de Balkan en het land van de Russen het beloofde land zijn, en dat zal deze keer geen sprookje zijn dat enkel bestaat in de boeken van de gebroeders Grimm.
Het zal een land zijn waar zijn bevolking voorspoedig zal leven, de criminaliteit onbestaande zal zijn, zelfmoorden niet meer zullen voorkomen, ossen ons zullen helpen, en we trots en blij zullen leven in prachtige houten huizen.
Het is een verhaal waarin Roemenen van de diaspora zullen terugkeren naar hun geboorteland en het terug mee zullen helpen opbouwen.
En de West-Europeanen die hier ondertussen in Roemenië zullen wonen, zullen hun geboorteland niet vergeten: wij zullen de hand uitreiken naar West-Europa en de mensen daar helpen om ook een ander, en deze keer, mooi verhaal te schrijven…

Ook dit verhaal moet gecreëerd worden, ook dit verhaal moeten mensen vanuit hun hart gaan schrijven, ook dit verhaal moet ondersteund worden vanuit verschillende lagen van de bevolking… Wie heeft er zin om dit verhaal mee te creëren? Het plan ligt er, het is concreet…      

Inwoners zonder startkapitaal zijn welkom!

Toen ik aan het concept van ons dorp begon eind 2019, zat ik met de vraag: “Wat doen we als we in de opbouw van ons dorp een gezin of een persoon ontmoeten die helemaal past in ons dorp, maar dat gezin of die persoon geen startkapitaal heeft?”
Ook al gelden er in Roemenië in vergelijking met West-Europa op dit moment lagere prijzen voor de aankoop van gronden en de bouw van huizen, toch heb je ook hier geld nodig.
Ook hier heeft de Roemeense Staat net als overal in de wereld zijn burgers het kosmisch recht ontzegd op een grond om op te wonen en te leven.
Toen ik in 2019 het boek schreef met de blauwdruk voor ons dorp, kwam mijn antwoord al vlug: geld mag geen belemmerende factor zijn opdat een gezin (ook alleenstaanden beschouw ik als een gezin) in ons dorp kan wonen.
En dat idee vertaalde zich tijdens het schrijven van het boek spontaan in een helder en welomlijnd beeld: de helft van de gezinnen in ons dorp zullen gezinnen zijn zonder startkapitaal, mensen die bij wijze van spreken enkel een rugzak op hun rug hebben. In totaal zullen dat dus 75 gezinnen zijn.

“Geld mag geen belemmerende factor zijn opdat een gezin (ook alleenstaanden beschouw ik als een gezin) in ons dorp kan wonen.”

Ongeveer twee jaar later heb ik het voorrecht om nu concreet een oplossing te vinden om dit beeld in de praktijk waar te maken.
En het concept om dit waar te maken, begint zich voor mij langzaam maar zeker te manifesteren.
Eerst is er het aspect van de aankoop van de bouwgrond.
Er zijn ook hier in Roemenië duurdere en minder dure gronden.
Het lijkt me geen onrealistische piste dat elk gezin in ons dorp dat wel beschikt over kapitaal, voor één ander gezin, een goedkopere grond aankoopt die ze dan aan dat gezin schenkt.
De precieze modaliteiten laat ik even in het midden, belangrijk is dat het gezin zonder financiële rugzak volle eigenaar wordt van die grond, en daar geen discussie kan over bestaan. Dat zal juridisch uitmonden in een akte die door een notaris zal verleden worden.  

Tweede aspect is de realisatie van een huis voor onze gezinnen zonder financiële rugzak.
Hier komt de huidige situatie in Roemenië misschien te hulp.
In Roemenië staan heel veel goede houten woningen en degelijke houten schuren (met volle balken) leeg. Dat zijn vaak huizen en schuren die 100 jaar oud zijn, maar nog makkelijk 100 jaar kunnen meegaan, mits ze niet in aanraking komen met water.
Het bijzondere aan deze huizen is dat ze makkelijk uit elkaar kunnen gehaald worden – als een soort legosysteem – verplaatst kunnen worden en op hun nieuwe locatie terug in elkaar kunnen gezet worden. De aankoopprijs van dergelijke oude woningen en schuren ligt niet hoog.
Als je dat huis of die schuur in ons dorp in elkaar zet, heb je ruw geschetst nog een kelder, ramen, deuren, hout voor de dakconstructie, een dakbedekking, een kachel, een zonnepaneel, en een watertank nodig om als gezin te kunnen beginnen.
Misschien zal het in het begin nog behelpen zijn, met een tijdelijke keuken, douche, etc… maar er zal wel al gewoond kunnen worden, en langzaam kan dan van binnenuit een dergelijke woning afgewerkt worden.    
Voor de aankoop van het materiaal zullen we geld en fondsen nodig hebben, het werk kunnen we zoveel mogelijk zelf doen en met vrijwilligers.
Die fondsen vergaren en die vrijwilligers zoeken is natuurlijk geen evidentie, maar onmogelijk is het zeker niet…

Een dorp van ambachten en artiesten

De voorbije week had ik een heel bijzondere ontmoeting met een Roemeense fotograaf die voor enkele dagen in hetzelfde pension verbleef als ik, ‘Pensiunea Apuseni’, en die hier was met een bijzondere opdracht.
Van een klant had hij de opdracht gekregen om in Roemenië naar drie regio’s te gaan waar nog gewerkt wordt met ossen en om hem een zicht te geven hoeveel mensen hij kon vinden die nog actief werkten met ossen, en hen letterlijk in beeld te brengen door een fotoreportage van hen te maken.
Een dag kon ik meelopen met de Roemeense fotograaf, het was bijna letterlijk lopen, want de fotograaf had voor zijn bezoek aan het Apusenigebergte slechts enkele dagen gekregen en hij haastte zich van plek naar plek.
Ik leerde die dag dat vroeger bijna elk gezin in het Apusenigebergte twee ossen had. Super zachte dieren van makkelijk 1000 kilo. Een klein dorp kon zo honderd gezinnen hebben met elk twee ossen.
Nu moesten we die dag hard zoeken om nog enkele gezinnen te vinden die actief werkten met ossen. En ook deze kleine boeren met ossen zullen op korte termijn vlug verdwijnen.
De belangrijkste reden?
Ook Roemenië raakt langzaam in de ban van geld, net als West-Europa dat al jaren is: alles moet wijken voor de technologische ‘vooruitgang’. De tractor vervangt nu de ossen, en de mensen die wel nog willen werken met ossen, worden langzaam te oud om nog met hen te werken…

Het is een van de vele mooie zaken die langzaam verdwijnen in het Apusenigebergte.
Ook timmermannen die nog de authentieke houten huizen kunnen bouwen, worden schaars, dat ondervind ik zelf terwijl ik nu op zoek ben naar een dergelijke timmerman.
Schrijnwerkers die nog houten dakpannen kunnen maken en leggen, vind je hier bijna niet meer.
West-Europa dringt ook hier zijn ‘goedkope’ producten op, schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur is datgene wat plaats moet ruimen.

Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen.

Door de harde confrontatie met de realiteit die ik kreeg via het werk van de Roemeense fotograaf, werd mij tegelijkertijd duidelijk welke rol ons dorp de komende jaren zal spelen: het bewaren van deze schoonheid, authenticiteit en de verbinding met de natuur.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die bijvoorbeeld terug met ossen zullen werken.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die timmermannen zullen worden en prachtige houten huizen zullen bouwen.
In ons dorp zullen mensen komen wonen die schoonheid, authenticiteit en verbinding met de natuur hand in hand zullen laten gaan.  
Wij zullen de volgende jaren deze ambachten en kunsten bewaren, zodat volgende generaties er terug voluit mee aan de slag kunnen. En dat zullen we doen in lijn met de tradities en de kennis die hier nu nog bestaat in het Apusenigebergte. Want dat is nu nog het voordeel: de ambachtslui zijn er nog, ze kunnen hun kennis, kunde en passie nog doorgeven!

En tezelfdertijd zullen we een vrijhaven zijn waar mensen van overal in de wereld graag zullen vertoeven en inspiratie zullen komen opdoen.
Ons dorp zal een bloeiende omgeving zijn waar we het vuur in de harten van de mensen terug zullen wakker maken en houden…
Tot binnenkort!!

Revolutie zonder gevecht

Laat ik beginnen met het goede nieuws: er komen prachtige tijden aan!!
Voor het eerst in decennia (en beter: eeuwen) zal de Liefde op Aarde terug zijn intrek nemen in de levens en de huizen van mensen.
Mensen zullen niet langer functioneren als slaven van een systeem dat alleen vernietiging in zich draagt.
Mensen zullen binnenkort hun kettingen verbreken, en naar een totaal ander leven overstappen.
Een leven van rust en blijdschap waarin we ons zullen verbinden met de planten, bomen en dieren die samen met ons zullen leven op onze eigen familiegrond.
Zonder stress zullen we leven, met een lach op ons gezicht en een lach in ons hart.
Elke dag zullen we beleven als vakantie, zonder dat er nog zaken ‘moeten’.
Velen van ons zullen dit doen in verbinding met gelijkgestemden, mensen die op dezelfde golf varen. Dat zal ongezien zijn… Diepe banden zullen ontstaan tussen mensen, en uit die diepe banden zullen zich prachtige dorpen ontwikkelen.
En dat zal allemaal kunnen gebeuren zonder strijd, zonder dat er een gevecht zal zijn!

“Nog meer dan angst is onze grootste valkuil boosheid en haat.”

Die ontwikkeling zal evenwel dienen te gebeuren vanuit een zeer grimmige toestand.
Dat is het minder goede nieuws.
Het vernietigende systeem waarin bijna ieder van ons is grootgebracht en dat we samen gevoed hebben tot wat het nu is, weet dat het enorm bedreigd wordt, en zet dezer dagen alles op alles om te overleven.
Dit systeem zal zich richten op een zaak: ons emotioneel in disbalans brengen.
Dit systeem zal alles op alles zetten om iedere dag zware emoties in ons los te maken en levend te houden.
Angst is er zo een van, maar een andere belangrijke emotie die dit systeem zal bespelen de volgende maanden en jaren, is… boosheid.
Boosheid op bijvoorbeeld de mensen die wel nog in het systeem meedraaien, en die ons onder dwang het leven zullen trachten zuur te maken…  En dat ze dat zullen proberen, is een zekerheid.
Het globale idee hierachter is om alle mensen mee te trekken in een bad van haat en boosheid…
Nog meer dan angst is onze grootste valkuil boosheid en haat.
De waarheid is gelukkig dat niemand ons het leven zuur kan maken, als wij dat niet zelf toestaan.
De waarheid is dat niemand ons boos kan maken, als we dat niet zelf toestaan.

Als wij ons richten op onze mooiste dromen die de grootste hartstocht in ons los maken, zal er geen ruimte zijn voor disbalans.  
Mijn droom is om een dorp te creëren van 150 gezinnen waar iedere inwoner elke minuut van de dag een enorme blijdschap zal voelen in zijn hart. Elke.minuut.van.de.dag.
Dat dorp komt er.
Binnenkort zal het eerste huis in de materie komen.  De andere huizen en familiedomeinen zullen daarna volgen…
Het zal fantastisch mooi zijn!
Tot binnenkort in een andere wereld!!